گاهی هم کمی کم توجهی هم برای کودکان مفید است!

ترجمه: مهرداد مولودی

منبع: Svoboda, E. (2014). 5 Lessons People Learn Too Late, Readers Digest, Feb 2014

 والدینی که همیشه در حال پرسه زدن اطراف فرزندشان هستند و یا مدام در مدارس فرزندشان آمد و رفت دارند، نظر متخصصان و روانشناسان رشد را به خود جلب کرده اند. در عمل این دسته از والدین به دنبال اصلاح به اصطلاح "بی عدالتی" هستند که از نظر آنها در حق فرزندشان انجام شده است.

هارا استروف مارانو، نویسنده کتاب "ملت ضعیف" می گوید: بی اعتمادی شدید به مدارس و مراکز آموزشی موجب حضور پررنگ تر والدین و ایفای نقش جدی تر آنها در مدارس و مراکز آموزشی می شود. او همچنین بر این باور است که چنین والدینی به توانمندی فرزندان خود نیز اعتماد ندارند در صورتی که این بی اعتمادی می تواند فرآیند رشد آنها را تحت الشعاع قرار دهد.

روانشناس کودک، دیوید الکیند، بازنشسته دانشگاه تافتس و نویسنده کتاب "قدری بازی" می گوید: اگر والدین کودکان را به چشم جانشینی برای تحقق آرزوهای خودشان ببینند، این مداخله های بی دلیل نیز بیشتر خواهد شد. اگر چه که این دخالت های مکرر برای حمایت از کودکان در برابر فشار محیطی، ممکن است در طولانی مدت موجب آسیب به فرزندان و روحیات آنها شود.

میشل گیورتز، استادیار مطالعات علوم اجتماعی در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، بر روی صدها زوج جوان تحقیق کرده و به این نتیجه رسید که نقش پر رنگ والدین منجر به افسردگی، بی ارادگی کودکان و در نهایت تربیت جوانانی می شود که توانایی لازم برای رسیدن به اهدافشان را ندارند. گیورتز می گوید: دخالت بیش از حد والدین به منظور کمک رساندن به کودک باعث این تفکر در بچه می شود که او استحقاق همه چیز را دارد. کودکانی که بدون تقلا کردن صاحب همه چیز هستند، ممکن است به این نتیجه برسند که من استحقاق همه چیز را دارم اما توانایی بدست آوردن چیزی را که می خواهم ندارم.

بهتر است گاهی به کودکان اجازه دهید که سرخوردگی اجتماعی را تجربه کنند و مشکلاتشان را تا جایی که ممکن است خودشان حل کنند در حالی که به آنها این اطمینان را می دهیم که احساساتشان را درک می کنیم و همواره برای حمایت روحی از آنها در کنارشان هستیم. والدین ایده ال به توانایی و ظرفیت فرزندانشان در مواجهه با موانع اعتماد دارند.